Przepraszam, że tak długo nic nie dodawałam i w ogóle te wszystkie moje rozdziały są takie krótkie, ale ostatnio mam bardzo mało czasu, więc nowe rozdziały będą pojawiały się troszeczkę rzadziej, co nie znaczy, że przestanę pisać.
  Jeszcze raz bardzo Was przepraszam.
                                                       

Rozdział 9

                                            Rozdział 9

Kochasz mnie? 

  Zastanawiałam się co odpowiedzieć... Tak? A może jednak nie... Nie chciałam go okłamywać. Moje uczucia do niego były mieszane. Nie dawało mi spokoju to, że Zayn teraz będzie oczekiwał ode mnie czegoś więcej, niż udawanie, że pomiędzy nami nic nie zaszło. Jak mogłam być tak głupia?  Jak mogłam się z nim przespać?  Leżeliśmy jeszcze w łóżku, przytuleni oraz nadzy, więc szybko wstałam i zaczęłam się ubierać.
Z: Coś się stało?
J: Pytasz się czy coś się stało?! 
Z: No tak.
J: Zayn! Żartujesz sobie?
Z: Jenny daj spokój... Chodź do mnie.
J: Nie Zayn...
Z: No chodź...
    Niestety uległam i usiadłam obok niego.
Z: Jenny... - jego język tak się plótł, że nie mógł wypowiedzieć nawet jednego słowa.
J: Porozmawiamy jutro dobrze?

  Kiwnął głową i uśmiechnął się do mnie, chwilę później przyciągnął do siebie. Wtuliłam się w niego i zasnęłam...
  Obudziło mnie wrzask Liam'a.
Li(Liam): Zayn jesteś tam? 
  Kompletnie nie wiedziałam co robić, więc po prostu siedziałam cicho. Słyszałam jak Liam pyta się Harr'ego czy widział gdzieś Zayn'a, on odpowiada, że ostatni raz jak wczoraj szedł ze mną na górę, po czym (wyraźnie słyszę) szybkim krokiem odchodzi.
  
Nagle budzi się Zayn. Patrzy na mnie swoimi pięknymi oczami, widzę w nich nieskończoną radość.
  Przybliżam się do niego, a on do mnie i po chwili już się namiętnie całujemy, jego wargi są takie ciepłe i kojące. 

Z: Jenny...
J: Tak?
Z: Wiesz... Zastanawiam się czy...  Moglibyśmy być razem?
  I w tej chwili po prostu nie wiem co się za mną dzieje. Pojawia się uczucie, pojawia się miłość.
J: Kocham Cię Zayn.
Z: Nawet nie wiesz jak długo na Ciebie czekałem.
  

Rozdział 8

                                          Rozdział 8

   Weszliśmy do środka. Villa był pięknie urządzona, zastanawiałam się czy to ich zasługa, czy raczej dekoratorów... Było jeszcze 25 miut przed czasem, więc w salonie siedziało jak a razie może z  jakieś 10 osób.

H: I jak podoba Ci się?

J: Bardzo. Postaraliście się.

H: Większość imprezy organizował Liam, ehh szkoda, że go nie będzie. 

J: Mi też jest przykro z tego powodu...

 Weszliśmy do kuchni. Na blacie leżało pełno przekąsek, kartonów pizzy i alkoholu. Harry poszedł porozmawiać z Niallem, a ja zrobiłam sobie drinka, gdy nagle do kuchni wszedł Zayn.

Z: Nie za wcześnie?

J: Dla mnie nigdy nie jest za wcześnie.

 Zayn zaśmiał się cicho.

J: A tak w ogóle to ile osób mniej więcej przewidujecie?

Z: Jakieś 250.

J: Nieźle. Twoja dziewczyna też będzie? 

Z: Nie mam dziewczyny.

J: Nie kłam Zayn. Widziałam Cię wczoraj z jakąś blondynką.

Z: No tak... Ma na imię Rose.

J: Jest z stąd ?

Z: Tak. Chodzi razem z Tobą do liceum.

J: Hmm Rose... Rose Neverly? 

Z: Tak.

J: Nie chwaliła się, że chodzi z chłopakiem z one direction.

Z: Prosiłem ją, aby nikomu nie mówiła. Oprócz mnie i jej i teraz już Ciebie nikt o tym nie wie. Z resztą nie wiem czy coś z tego wyjdzie.

J: Hmm. Rose to naprawdę miła dziewczyna.

Z: Tak... Tylko, że Jenny... Mi podoba się ktoś inny... Ty.

J: Zayn... Ja, ja nie wiem co powiedzieć.

Z: Nie musisz nic mówić. Wiem, że podoba Ci się Harry.

J: Nie, to nie prawda. Zayn... Ja po prostu go lubię, lubię także Ciebie, ale tylko jako przyjaciela. Przykro mi.

Z: Nie, to mi jest przykro. 

  Zayn szybko wyszedł, ie patrząc na mnie, widziałam smutek w tych jego wielkich, brązowych oczach. 

  Myślałam, że zaraz wybuchnę płaczem. Naprawdę zależało mi na przyjaźni Zayn'a. Po kilku mocniejszych drinkach postanowiłam się tym nie przejmować. Zauważyłam, że na imprezę właśnie wchodzi Mike, chłopak z którym Ashley niedawno umówiła się na randkę. Właściwie dawno jej nie widziałam, muszę się z nią jutro spotkać. 
 Widzę jak Mike podaje Harr'emu prochy. Szybko idę w jego stronę, gdy nagle Zayn chwyta mnie za rękę. Jest nawalony. Jeszcze nigdy nie widziałam go w takim stanie.
Z: Jenny, choć do mnie, zatańczymy?
 Trochę mnie to dziwi, bo wydawało mi się, że się trochę pokłóciliśmy.
J: Możemy za chwilę?
Z: Nie -zaczyna się śmiać
   Zayn bierze mnie na parkiet, jego ręka wędruje na moich pośladkach, ja też wcale nie jestem do końca trzeźwa, więc nie przeszkadza mi to, gdy nagle czuje jak łuska wargami moją szyję, zaczynamy się coraz bardziej przybliżać i ocierać intymnymi miejscami ciała. Szepcze mi do ucha, czy możemy iść na górę, odszeptuję, że... TAK. Teraz myślę wyłącznie o nim, chcę tego, chcę Jego. Chwyta mnie za rękę i prowadzi do swojego pokoju. Wchodzimy chwiejnym krokiem, Zayn za klucza drzwi. Kładę się na łóżku, zaczyna mnie rozbierać, ja zaczynam rozbierać jego, w końcu leżymy nadzy, Zayn delikatnie całuje moją szyję, piersi, brzuch, usta, zaczynamy się namiętnie całować, czuję jak coś wbija mi się w brzuch, on szepcze mi do ucha jak bardzo czekał na tę chwilę. Wkłada swojego członka do mojej pochwy i zaczyna powoli i później coraz mocniej i szybciej, cicho jęczy mi do ucha, sapie, wiem, że mu dobrze. 
Z: Jeśli chcesz mogę wolniej.
J: NIE'!
Zayn cicho się śmieje, nie przestając zaczyna całować moją szyję. Chwilę później ma wytrysk, a szczęście jesteśmy zabezpieczeni. Wyjmuje swojego penisa z mojej pochwy i kładzie się obok mnie.
Z: Kochasz mnie?

Rozdział 7

                                          Rozdział 7

    I tak minęły dwa tygodnie. Codziennie odwiedzałam Harrego w szpitalu, trochę się zaprzyjaźniliśmy, poznałam pozostałą czwórkę zespołu. Nadszedł dzień, w którym w końcu mają wypisać Harrego.   
  Miałam czekać na niego przed szpitalem, a później pojechać razem z nim i chłopakami do ich domu.
  Jest godzina 14:04, czekam, chwilę później widzę jak Harry wychodzi, od razu biegnę w jego stronę. Rzucam się na niego i przytulam najmocniej jak tylko potrafię, na całe szczęście nikt oprócz mnie, chłopaków i ich menadżera nie wiem, że to dzisiaj Harry wychodzi. 
H: Hej małpeczko!!  Bo mnie zaraz udusisz !
J: Małpeczko? Stęskniłam się za Tobą przez tę jedną noc.
H: No tak, bo jesteś jak taka mała małpka. Ja za Tobą chyba bardziej.
   No tak w sumie, to naprawdę mocno się zaprzyjaźniliśmy, w końcu spędzaliśmy za sobą całe dnie.
J: Hahaha Harry nie mów tak do mnie więcej. Niemożliwe! I nie kłóć się więcej ze mną ! Chodź, bo chłopacy już są. 
   Harry uśmiechnął się, wziął mnie na barana, chociaż mówiłam mu, że nie powinien, ale jak to on olewa wszystkie zasady. 
 Widzę jak chłopacy patrzą na nas i się śmieją.
L(Liam): Czy ja o czymś nie wiem?
J: Co masz na myśli?
L: No, ty i Harry? 
J: Żartujesz sobie? My się tylko przyjaźnimy - mówię łagodnym tonem
L: Przepraszam.
J: Nic się nie stało Liam.
Lou(Louis): Hej ! Dalej, wsiadajcie! 
  Szybko wsiedliśmy do auta, oczywiście Lou prowadził, w końcu rocznikowo miał już 21 lat, więc był nastarszy. Zayn, Liam i Niall  20, a Harry 19, więc ja byłam najmłodsza.
Z(Zayn): Robimy jutro imprezę, oczywiście Jenny jesteś zaproszona.
J: No nie wiem, moja ostatnia impreza nie skończyła się zbyt dobrze. Szansa, że mama pozwoli mi iść jest naprawdę niewielka.
Z: Nie wiedziałem, że lubisz wychodzić na imprezy.
J: Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiecie.
   W tym momencie poczułam jak Harry delikatnie dotyka mojej ręki, lecz ja ją zabieram i z patrzę na  niego, jakby zrobił mi nie wiadomo jaką krzywdę. Słyszę tylko jak cicho szepcze: Przepraszam. Odszeptuję: Nic się nie stało.
 Resztę drogi przemierzamy w ciszy. Jesteśmy na podjeździe ich dom jest ogromny, oczywiście każdy z nich ma jeszcze swój własny dom, ale ten służy do imprezowania oraz spotykanie się z przyjaciółmi.
   Wchodzimy do środka, pierwsze co rzuca mi się w oczy to piękne marmurowe schody znajdujące się na samym środku holu. Wchodzimy do salonu, jak wszystkie inne pokoje w tym domu jest wielki. Siadamy na fotelach, zamawiamy pizze i oglądamy horror. I tak spędziamy większość wieczoru, później Liam odwozi mnie do domu, bo jako jedyny nic nie pił. Gdy już dotarliśmy podziękowałam mu i wysiadłam. Chwiejnym krokiem kierowałam się w stronę domu, było coś koło godziny 02:30.
  Na szczęście mama wyjechał na kilka dni na jakieś ważne zgrupowanie, czego dowiedziałam się, gdy po wejściu do kuchni przeczytałam leżącą na stole kartkę: 
                                                                
                                                                           Jenny.
                                                               
                                                                        Wyjechałam na zgrupowanie firmowe, wrócę za trzy dni.
                                                                                                                                    
                                                                                                                                      Mama.
   Nie byłam rozczarowana, w sumie to nie czułam kompletnie nic, byłam już przyzwyczajona do częstych wyjazdów mojej mamy. 
   Próbowałam nie przewrócić się na schodach i za zdziwieniem udało mi się. Weszłam do pokoju, położyłam się na łóżko i zasnęłam. 
  Następnego dnia obudziłam się bez kaca. Poszłam zrobić sobie śniadanie, była godzina 14.00.      14??!! Spałam aż do 14?! Chociaż, po chwili zastanowienia stwierdzam, że to dość normalna godzina do wstania w sobotę. Przypominam sobie, że dzisiaj jest przecież impreza u chłopaków, zaczyna się o 19, więc mam pięć godzin na uszykowanie się. Po przejrzeniu mojej szafy stwierdzam, że kompletnie nie mam się w co ubrać na imprezę, więc jadę na zakupy. Na moim koncie jest jakieś 15 tysięcy, więc nie muszę się jakoś specjalne oszczędzać. Moje zakupy skończyły się trzy godziny później. Jest godzina 17:06. Idę się wykąpać, wychodzę z wanny, suszę głowę,robię lekki makijaż i ubieram ubrania, które kupiłam specjalnie na tę okazję.


Sukienka Jenny:

Kurtka:

Buty:

    Gdy się ubrałam zeszłam na dół, za 10 minut miał przyjechać po mnie Lou. Zostawiłam Joshowi kartkę, że śpię dzisiaj u Ash, chociaż to nie było prawdą. Liam pozwolił mi spać w jego pokoju, bo  go niestety i tak nie będzie, jedzie odwiedzić babcię, która wylądowała w szpitalu, miała zawał, ale na szczęście przeżyła.
  Wychodzę przed dom, Lou już czeka. Wsiadam do samochodu.
L: Jenny! Wyglądasz przepięknie.
J: Dziękuję, ty także nieźle wyglądasz.
   Lou tylko uśmiechnął się i ruszył. Po 20 minutach dojechaliśmy. Villa znajduje się jakieś 20 kilometrów od mojego domu. Stanęliśmy po bramą, która automatycznie się otworzyła. Louis zaparkował samochód do garażu a ja wysiadłam. Przed rezydencją czekał już na mnie Harry.
H: Łaał... Jenny wyglądasz... pięknie.
J: Dziękuję Harry, chociaż ja nie uważam, że to prawda.