Przepraszam, że tak długo nic nie dodawałam i w ogóle te wszystkie moje rozdziały są takie krótkie, ale ostatnio mam bardzo mało czasu, więc nowe rozdziały będą pojawiały się troszeczkę rzadziej, co nie znaczy, że przestanę pisać.
  Jeszcze raz bardzo Was przepraszam.
                                                       

Rozdział 9

                                            Rozdział 9

Kochasz mnie? 

  Zastanawiałam się co odpowiedzieć... Tak? A może jednak nie... Nie chciałam go okłamywać. Moje uczucia do niego były mieszane. Nie dawało mi spokoju to, że Zayn teraz będzie oczekiwał ode mnie czegoś więcej, niż udawanie, że pomiędzy nami nic nie zaszło. Jak mogłam być tak głupia?  Jak mogłam się z nim przespać?  Leżeliśmy jeszcze w łóżku, przytuleni oraz nadzy, więc szybko wstałam i zaczęłam się ubierać.
Z: Coś się stało?
J: Pytasz się czy coś się stało?! 
Z: No tak.
J: Zayn! Żartujesz sobie?
Z: Jenny daj spokój... Chodź do mnie.
J: Nie Zayn...
Z: No chodź...
    Niestety uległam i usiadłam obok niego.
Z: Jenny... - jego język tak się plótł, że nie mógł wypowiedzieć nawet jednego słowa.
J: Porozmawiamy jutro dobrze?

  Kiwnął głową i uśmiechnął się do mnie, chwilę później przyciągnął do siebie. Wtuliłam się w niego i zasnęłam...
  Obudziło mnie wrzask Liam'a.
Li(Liam): Zayn jesteś tam? 
  Kompletnie nie wiedziałam co robić, więc po prostu siedziałam cicho. Słyszałam jak Liam pyta się Harr'ego czy widział gdzieś Zayn'a, on odpowiada, że ostatni raz jak wczoraj szedł ze mną na górę, po czym (wyraźnie słyszę) szybkim krokiem odchodzi.
  
Nagle budzi się Zayn. Patrzy na mnie swoimi pięknymi oczami, widzę w nich nieskończoną radość.
  Przybliżam się do niego, a on do mnie i po chwili już się namiętnie całujemy, jego wargi są takie ciepłe i kojące. 

Z: Jenny...
J: Tak?
Z: Wiesz... Zastanawiam się czy...  Moglibyśmy być razem?
  I w tej chwili po prostu nie wiem co się za mną dzieje. Pojawia się uczucie, pojawia się miłość.
J: Kocham Cię Zayn.
Z: Nawet nie wiesz jak długo na Ciebie czekałem.
  

Rozdział 8

                                          Rozdział 8

   Weszliśmy do środka. Villa był pięknie urządzona, zastanawiałam się czy to ich zasługa, czy raczej dekoratorów... Było jeszcze 25 miut przed czasem, więc w salonie siedziało jak a razie może z  jakieś 10 osób.

H: I jak podoba Ci się?

J: Bardzo. Postaraliście się.

H: Większość imprezy organizował Liam, ehh szkoda, że go nie będzie. 

J: Mi też jest przykro z tego powodu...

 Weszliśmy do kuchni. Na blacie leżało pełno przekąsek, kartonów pizzy i alkoholu. Harry poszedł porozmawiać z Niallem, a ja zrobiłam sobie drinka, gdy nagle do kuchni wszedł Zayn.

Z: Nie za wcześnie?

J: Dla mnie nigdy nie jest za wcześnie.

 Zayn zaśmiał się cicho.

J: A tak w ogóle to ile osób mniej więcej przewidujecie?

Z: Jakieś 250.

J: Nieźle. Twoja dziewczyna też będzie? 

Z: Nie mam dziewczyny.

J: Nie kłam Zayn. Widziałam Cię wczoraj z jakąś blondynką.

Z: No tak... Ma na imię Rose.

J: Jest z stąd ?

Z: Tak. Chodzi razem z Tobą do liceum.

J: Hmm Rose... Rose Neverly? 

Z: Tak.

J: Nie chwaliła się, że chodzi z chłopakiem z one direction.

Z: Prosiłem ją, aby nikomu nie mówiła. Oprócz mnie i jej i teraz już Ciebie nikt o tym nie wie. Z resztą nie wiem czy coś z tego wyjdzie.

J: Hmm. Rose to naprawdę miła dziewczyna.

Z: Tak... Tylko, że Jenny... Mi podoba się ktoś inny... Ty.

J: Zayn... Ja, ja nie wiem co powiedzieć.

Z: Nie musisz nic mówić. Wiem, że podoba Ci się Harry.

J: Nie, to nie prawda. Zayn... Ja po prostu go lubię, lubię także Ciebie, ale tylko jako przyjaciela. Przykro mi.

Z: Nie, to mi jest przykro. 

  Zayn szybko wyszedł, ie patrząc na mnie, widziałam smutek w tych jego wielkich, brązowych oczach. 

  Myślałam, że zaraz wybuchnę płaczem. Naprawdę zależało mi na przyjaźni Zayn'a. Po kilku mocniejszych drinkach postanowiłam się tym nie przejmować. Zauważyłam, że na imprezę właśnie wchodzi Mike, chłopak z którym Ashley niedawno umówiła się na randkę. Właściwie dawno jej nie widziałam, muszę się z nią jutro spotkać. 
 Widzę jak Mike podaje Harr'emu prochy. Szybko idę w jego stronę, gdy nagle Zayn chwyta mnie za rękę. Jest nawalony. Jeszcze nigdy nie widziałam go w takim stanie.
Z: Jenny, choć do mnie, zatańczymy?
 Trochę mnie to dziwi, bo wydawało mi się, że się trochę pokłóciliśmy.
J: Możemy za chwilę?
Z: Nie -zaczyna się śmiać
   Zayn bierze mnie na parkiet, jego ręka wędruje na moich pośladkach, ja też wcale nie jestem do końca trzeźwa, więc nie przeszkadza mi to, gdy nagle czuje jak łuska wargami moją szyję, zaczynamy się coraz bardziej przybliżać i ocierać intymnymi miejscami ciała. Szepcze mi do ucha, czy możemy iść na górę, odszeptuję, że... TAK. Teraz myślę wyłącznie o nim, chcę tego, chcę Jego. Chwyta mnie za rękę i prowadzi do swojego pokoju. Wchodzimy chwiejnym krokiem, Zayn za klucza drzwi. Kładę się na łóżku, zaczyna mnie rozbierać, ja zaczynam rozbierać jego, w końcu leżymy nadzy, Zayn delikatnie całuje moją szyję, piersi, brzuch, usta, zaczynamy się namiętnie całować, czuję jak coś wbija mi się w brzuch, on szepcze mi do ucha jak bardzo czekał na tę chwilę. Wkłada swojego członka do mojej pochwy i zaczyna powoli i później coraz mocniej i szybciej, cicho jęczy mi do ucha, sapie, wiem, że mu dobrze. 
Z: Jeśli chcesz mogę wolniej.
J: NIE'!
Zayn cicho się śmieje, nie przestając zaczyna całować moją szyję. Chwilę później ma wytrysk, a szczęście jesteśmy zabezpieczeni. Wyjmuje swojego penisa z mojej pochwy i kładzie się obok mnie.
Z: Kochasz mnie?

Rozdział 7

                                          Rozdział 7

    I tak minęły dwa tygodnie. Codziennie odwiedzałam Harrego w szpitalu, trochę się zaprzyjaźniliśmy, poznałam pozostałą czwórkę zespołu. Nadszedł dzień, w którym w końcu mają wypisać Harrego.   
  Miałam czekać na niego przed szpitalem, a później pojechać razem z nim i chłopakami do ich domu.
  Jest godzina 14:04, czekam, chwilę później widzę jak Harry wychodzi, od razu biegnę w jego stronę. Rzucam się na niego i przytulam najmocniej jak tylko potrafię, na całe szczęście nikt oprócz mnie, chłopaków i ich menadżera nie wiem, że to dzisiaj Harry wychodzi. 
H: Hej małpeczko!!  Bo mnie zaraz udusisz !
J: Małpeczko? Stęskniłam się za Tobą przez tę jedną noc.
H: No tak, bo jesteś jak taka mała małpka. Ja za Tobą chyba bardziej.
   No tak w sumie, to naprawdę mocno się zaprzyjaźniliśmy, w końcu spędzaliśmy za sobą całe dnie.
J: Hahaha Harry nie mów tak do mnie więcej. Niemożliwe! I nie kłóć się więcej ze mną ! Chodź, bo chłopacy już są. 
   Harry uśmiechnął się, wziął mnie na barana, chociaż mówiłam mu, że nie powinien, ale jak to on olewa wszystkie zasady. 
 Widzę jak chłopacy patrzą na nas i się śmieją.
L(Liam): Czy ja o czymś nie wiem?
J: Co masz na myśli?
L: No, ty i Harry? 
J: Żartujesz sobie? My się tylko przyjaźnimy - mówię łagodnym tonem
L: Przepraszam.
J: Nic się nie stało Liam.
Lou(Louis): Hej ! Dalej, wsiadajcie! 
  Szybko wsiedliśmy do auta, oczywiście Lou prowadził, w końcu rocznikowo miał już 21 lat, więc był nastarszy. Zayn, Liam i Niall  20, a Harry 19, więc ja byłam najmłodsza.
Z(Zayn): Robimy jutro imprezę, oczywiście Jenny jesteś zaproszona.
J: No nie wiem, moja ostatnia impreza nie skończyła się zbyt dobrze. Szansa, że mama pozwoli mi iść jest naprawdę niewielka.
Z: Nie wiedziałem, że lubisz wychodzić na imprezy.
J: Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiecie.
   W tym momencie poczułam jak Harry delikatnie dotyka mojej ręki, lecz ja ją zabieram i z patrzę na  niego, jakby zrobił mi nie wiadomo jaką krzywdę. Słyszę tylko jak cicho szepcze: Przepraszam. Odszeptuję: Nic się nie stało.
 Resztę drogi przemierzamy w ciszy. Jesteśmy na podjeździe ich dom jest ogromny, oczywiście każdy z nich ma jeszcze swój własny dom, ale ten służy do imprezowania oraz spotykanie się z przyjaciółmi.
   Wchodzimy do środka, pierwsze co rzuca mi się w oczy to piękne marmurowe schody znajdujące się na samym środku holu. Wchodzimy do salonu, jak wszystkie inne pokoje w tym domu jest wielki. Siadamy na fotelach, zamawiamy pizze i oglądamy horror. I tak spędziamy większość wieczoru, później Liam odwozi mnie do domu, bo jako jedyny nic nie pił. Gdy już dotarliśmy podziękowałam mu i wysiadłam. Chwiejnym krokiem kierowałam się w stronę domu, było coś koło godziny 02:30.
  Na szczęście mama wyjechał na kilka dni na jakieś ważne zgrupowanie, czego dowiedziałam się, gdy po wejściu do kuchni przeczytałam leżącą na stole kartkę: 
                                                                
                                                                           Jenny.
                                                               
                                                                        Wyjechałam na zgrupowanie firmowe, wrócę za trzy dni.
                                                                                                                                    
                                                                                                                                      Mama.
   Nie byłam rozczarowana, w sumie to nie czułam kompletnie nic, byłam już przyzwyczajona do częstych wyjazdów mojej mamy. 
   Próbowałam nie przewrócić się na schodach i za zdziwieniem udało mi się. Weszłam do pokoju, położyłam się na łóżko i zasnęłam. 
  Następnego dnia obudziłam się bez kaca. Poszłam zrobić sobie śniadanie, była godzina 14.00.      14??!! Spałam aż do 14?! Chociaż, po chwili zastanowienia stwierdzam, że to dość normalna godzina do wstania w sobotę. Przypominam sobie, że dzisiaj jest przecież impreza u chłopaków, zaczyna się o 19, więc mam pięć godzin na uszykowanie się. Po przejrzeniu mojej szafy stwierdzam, że kompletnie nie mam się w co ubrać na imprezę, więc jadę na zakupy. Na moim koncie jest jakieś 15 tysięcy, więc nie muszę się jakoś specjalne oszczędzać. Moje zakupy skończyły się trzy godziny później. Jest godzina 17:06. Idę się wykąpać, wychodzę z wanny, suszę głowę,robię lekki makijaż i ubieram ubrania, które kupiłam specjalnie na tę okazję.


Sukienka Jenny:

Kurtka:

Buty:

    Gdy się ubrałam zeszłam na dół, za 10 minut miał przyjechać po mnie Lou. Zostawiłam Joshowi kartkę, że śpię dzisiaj u Ash, chociaż to nie było prawdą. Liam pozwolił mi spać w jego pokoju, bo  go niestety i tak nie będzie, jedzie odwiedzić babcię, która wylądowała w szpitalu, miała zawał, ale na szczęście przeżyła.
  Wychodzę przed dom, Lou już czeka. Wsiadam do samochodu.
L: Jenny! Wyglądasz przepięknie.
J: Dziękuję, ty także nieźle wyglądasz.
   Lou tylko uśmiechnął się i ruszył. Po 20 minutach dojechaliśmy. Villa znajduje się jakieś 20 kilometrów od mojego domu. Stanęliśmy po bramą, która automatycznie się otworzyła. Louis zaparkował samochód do garażu a ja wysiadłam. Przed rezydencją czekał już na mnie Harry.
H: Łaał... Jenny wyglądasz... pięknie.
J: Dziękuję Harry, chociaż ja nie uważam, że to prawda.

   

Rozdział 6

                                       Rozdział 6

   Idąc do domu zastanawiałam się, czy iść na randkę z Harrym. Może w końcu powinnam powiedzieć o tym Ash? Ona na pewno kazałaby mi iść, a a ja nie jestem co do tego pewna. Wyciągam komórkę i wybieram numer Ashley. Odzywa się sekretarka, jak zwykle.
   Wchodzę do domu i kieruję się w stronę mojego pokoju. Panuje tam chaos, nie ma co się dziwić. Siadam na łóżku i biorę laptopa. Wchodzę na facebooka, nic nowego. 
   Jest godzina 14:46. Mama jest w pracy, a Josh... W sumie to nie wiem gdzie on jest. Nigdy nie zastanawiałam się gdzie wychodzi, kiedy mojej mamy nie ma. W każdym razie nie interesuje mnie to za bardzo. 
  Widzę, że Ashley jest dostępna i w tym momencie wyświetla się okienko z wiadomością od niej.
A: Hej ;* Jak tam? 
J: Hej :* W porządku.
A: Nie zgadniesz co się stało !
J: Też w to wątpię, więc co? 
A: Umówiłam się na randkę!!!!
J: Świetnie !! Kto jest tym szczęśliwym chłopakiem ?
A: Nie przesadzaj, znasz tego Mike z klasy na przeciwko naszej?
J: Kojarzę go.
A: On mnie zaprosił !
J: Wiesz... Ash on nie ma zbyt dobrej opinii.
A: Jenny przestań, skąd wiesz, że to prawda.
J: W sumie to nie wiem.
A: No więc właśnie. Poprzedzając twoje następne pytanie, jutro o 18:30 w "Pistacii"
J: (szczerze mówiąc nie miałam zamiaru o to pytać)  To dasz mi pojutrze znać jak było?
A: Jasne.
  
    I tak skończyła się nasza rozmowa. Chwilę później poczułam się bardzo zmęczona, więc wyłączyłam laptopa i poszłam spać.
    Obudziłam się następnego dnia rano. Spałam z jakieś 16 godzin. Dzisiaj wtorek. Znowu nie poszłam do szkoły, mama mnie chyba zabije. Wstaję i idę do łazienki, biorę szybki prysznic, wychodzę i suszę głowę, ubieram jeansowe rurki, kremowy sweter i moje ulubione czarne vansy. Biorę telefon i widzę cztery nieodebrane połączenia, wszystkie od mamy. Nie chce mi się oddzwaniać, więc wyłączam telefon, żeby nikt mi nie zawracał głowy. Siadam w salonie i włączam telewizor, oglądam wiadomości i nagle zapiera mi dech w piersiach. Harry Styles leży w szpitalu Świętej Marii tu w Bringhton. Teraz nie obchodzi mnie jak to się stało, po prostu wybiegam z domu i łapię taksówkę. Dojeżdżamy do szpitala, szybko płacę i biegnę wpadam do szpitala i od razu kieruję się na iddział, na którym leży ON.
   Zatrzymuje mnie pielęgniarka.
P: Przepraszamy panią, ale tu nie wolno wchodzić.
J: Ale ja muszę!!!
P: Przykro mi, ale nie może pani tam wejść, chyba, że jest pani kimś z rodziny.
J: I nagle przychodzi mi do głowy pomysł. Jestem Jego dziewczyną.
P: Wiesz ile dziewczyn mi dzisiaj tak powiedziało?!
 W sumie to zauważyłam te kilkaset dziewczyn stojących przed szpitalem.
J: Niech mi pani uwierzy ! Proszę.
P: Zapytam pana Stylesa, chodź ze mną.
  

  Idę za pielęgniarką, wchodzimy do sali, tak bardzo podobnej do tej, w której spędziłam ostatni tydzień. I widzę go. Widzę jak leży z nogą i ręką w gipsie, podłączony do kroplówki. Łzy napływają mi do oczu, sama nie wiem dlaczego.
  
P: Panie Styles.
H: Tak?... - mówi szeptem
P: Pokazuje na mnie. Ona twierdzi, że jest pańską dziewczyną. -mówi z poirytowaniem 
H: Jenny! -widzę jak się uśmiecha.
   Pielęgniarka odchodzi zawstydzona.
J: Harry co ci się stało?! 
H: To nic takiego, dlaczego przyjechałaś? 
J: Chyba się o Ciebie martwiłam...
H: To miłe. Jestem debilem przepraszam, że do Ciebie nie zadzwoniłem. Mam nadzieję, że nasza randka nadal jest aktywna? 
J: Nie jesteś debilem! Nic się nie stało. Oczywiście, że jest nadal aktywna. 
H: Cieszę się. - uśmiechnął się niegrzecznie.
J: Kiedy Cię wypiszą ?
H: Za dwa tygodnie - westchnął 
J: Nie przejmuj się będę Cię codzienne odwiedzać. Obiecuję.






  Mike:

Rozdział 5

                                                                   Rozdział 5

   Nastepnego dnia znów obudziłam się pod białą pierzyną, w małym, jasnym turkusowym pokoiku.
  

   Spoglądam na zegar wiszący po przeciwnej stronie na ścianie, jest godzina 10:43 o ile wiem ze  szpitala mają mnie wypisać o 11:00. Idę do łazienki. Na korytarzu, widzę jak ktoś płacze, słyszę krzyki małych niemowląt, ktoś odchodzi, ktoś przychodzi, niektórzy spoglądają na mnie, inni siedzą ze wzrokiem wlepionym w ścianę lub podłogę, niektórzy szepczą coś pod nosem, przechodzę przez cały korytarz i w końcu jestem. Myję zęby, twarz, robię lekki makijaż i idę z powrotem do mojego pokoju.   

  Ubieram się w jakieś stare dresy, do mojego pokoju wchodzi pielęgniarka i mówi, że mogę już iść.

   Wychodzę. Przed szpitalem widzę czarne porsche Josha (prezent urodzinowy od mamy), wsiadam do auta.

Josh: Jak się czujesz?

J: Dobrze.

Josh: Amy ( moja mama) czeka już na Ciebie.
J: W końcu raczyła pojawić się w domu... -mówię z poirytowaniem

Josh: Nie mów tak. Jenny... Wiesz, że twoja mama ciężko pracuje.
J: Może ty byś się wziął do pracy! 

 Znowu niezręczna cisza i w takiej ciszy dojeżdżamy na podjazd NASZEGO domu. Wchodzę do domu, gdzie czeka na mnie mama.
M: Jenny! podchodzi do mnie i przytula 
J: Mamo już dobrze, bo mnie udusisz - mówię śmiejąc się 
M: Tak bardzo się o Ciebie martwiłam 
 Widzę, że ma łzy w oczach. Nagle zaczynam czuć wyrzuty sumienia.
M: No, ale najważniejsze, że jesteś już cała i zdrowa.
J: Pójdę już do pokoju. Muszę trochę odpocząć.
M: Dobrze, odpoczynek Ci się przyda.

  Idę po schodach do mojego pokoju. Wyciągam książki od geometrii, powtarzam sobie dwa razy materiał i idę spać...
   Która godzina? Spoglądam na zegarek jest punktualnie 14:00. Strasznie burczy mi w brzuchu, więc schodzę na dół do kuchni. Mamy i Josha już nie ma, poszli na obiad. Postanawiam, że ja też gdzieś wyjdę, najlepiej sama. Przebieram się w czarne rurki, czarne vansy, kremowy, bawełniany sweter i biorę moją brązową torbę. Idę do pobliskiej restauracji o nazwie "  Marshall". W Bringhton jest na prawdę dużo knajp, do których w piątkowe wieczory można wyjść ze znajomymi. Mieszkam tu od piątego roku życia, przedtem mieszkałam w Polsce, a konkretniej w Warszawie, ale mama dostała tu dobrą ofertę pracy, więc byłyśmy zmuszone się przeprowadzić, a mój tata Andrzej został w Polsce.

  Wchodzę do restauracji, zajmuję miejsce przy najdalej oddalonym stoliku, chwilę później przychodzi, wysoka, chuda  kelnerka.
K: Co podać? 
J: Poproszę sałatkę z kurczakiem i sok pomarańczowy.
   
Kelnerka odchodzi, a ja zastanawiam się co będę dzisiaj robiła... Chyba zrobię sobie dzień wolny od wszystkiego. Po prostu pójdę spać. 
   Dziesięć minut później na moim stole pojawia się sałatka i sok. Nie zjadam wszystkiego i idę do domu. Po drodze jednak przysiadam na pobliskiej ławce w parku i zasypiam... 
    Budzę się. Nie wiem gdzie jestem (ostatnio jakoś często mi się to zdarza) leżę w jakimś dużym łóżku w białym pokoju z tylko jedną małą szafką nocną i plazmowym telewizorem, wiszącym po przeciwnej stronie.
J: Znowu jestem w szpitalu? - pytam sama siebie 
H: Nie... Nie jesteś w szpitalu- odpowiada chłopak. Ten sam chłopak, którego spotkałam wtedy w sklepie, czyli Harry Styles. Dziwne... Siedzi na brzegu łóżka, na którym leżę, a ja go prędzej nie zauważyłam.
J: Więc gdzie ja jestem?
H: W moim domu. W sumie to wynajętym na czas naszego pobytu tu w Bringhton.
J: Ale, ale jak ja się tu znalazłam ?
H: Spałaś na ławce w parku.
J: Nie mogłeś mnie po prostu obudzić?! My się w ogóle nie znamy!
H: Hej! Uspokój się. Próbowałem, ale tak mocno spałaś... A ja nie miałem serca Cię obudzić. Więc przyniosłem Cię tutaj. -odpowiada z szarującym uśmiechem
J: Gdzie są moje rzeczy?! 
H: W tej szafce. - pokazuje palcem na stojącą koło łóżka szafkę nocną.
J: Wyjdź, muszę się przebrać.
H: Już idziesz? Myślałem, że  może zjemy razem śniadanie.
J: Co?! Moi rodzice pewnie się martwią, gdzie ja do cholery jestem, a ty mówisz, że możemy razem zjeść śniadanie?!  Która w ogóle jest godzina? 
H: Zaraz 12:00 

   Harry wychodzi, a ja jak najszybciej się ubieram, schodzę na dół, ten dom jest wielki i piękny. Na szczęście na dole czeka Harry, więc chyba zaprowadzi mnie do drzwi.
J: To cześć. 
H: Czekaj!
J: Tak?
H: Jesteś Jenny tak? 
J: Tak 
H: Więc, Jenny. Nie chciałabyś się ze mną umówić?.
J: Zastanowię się.
H: Zadzwonię dzisiaj do Ciebie. Pamiętasz? Mam Twój numer. 

 J: Tak, pamiętam.

Rozdział 4

                                 Rozdział 4   

  I tak minął mi cały tydzień, aż do soboty. Miałyśmy się wybrać na koncert "one direction" , nie wiedziałam co ubrać, nigdy specjalnie nie przywiązywałam uwagi do ubrań, moim zdaniem są ważniejsze rzeczy, ale niektórzy tego nie rozumieją...
  Przeszukałam całą szafę i w końcu znalazłam.

  Sukienka, której szukałam chyba z dwa lata, to w niej poszłam na swoją pierwszą randkę, ale niestety ona okazała się klapą, z resztą nieważne, przynajmniej miałam już w co się ubrać.

  Koncert zaczyna się o 18:30, a jest godzina 17:02, więc mam jeszcze czas, aby się wykąpać.

Idę do łazienki napuszczam wody do wanny, i wchodzę. Odprężam się. Po trzydziestu minutach wychodzę, suszę włosy, myję zęby. Ubieram moją sukienkę i trampki (chyba nigdy nie założę szpilek) na to biały, rozpinany sweter i rozpuszczam włosy. Schodzę na dół, na stole w kuchni leży kartka z napisem : "Wrócimy późno, baw się dobrze". 

                                                              Mama i Josh.

Widzę jak po chodniku idzie Ashley, ubrana w krótkie pastelowe, różowe szorty i białą bokserkę, a na to biały sweter. Zdążyłam otworzyć jej drzwi zanim jeszcze zadzwoniła.

A: Gotowa? Ooo... nowa sukienka?

J: Nie, stara. Znalazłam ją dziś niespodziewanie.

A: Wyglądasz świetnie, powinnaś częściej się tak ubierać.

J: Nie przesadzaj. ty wyglądasz świetnie.

A: Obie wyglądamy dobrze! 

J: No właśnie.

A: Lepiej się pośpieszmy, bo za 15 minut zaczyna się koncert.

  

Wyszłyśmy z domu i skierowałyśmy się w stronę central parku. Już przecznicę przed było słychać krzyki i piski. Nie chciałabym być taką gwiazdą, chyba bym tego nie zniosła. Wchodzimy na podest i czekamy, aż w końcu ktoś wyjdzie. 5 minut później na scenie zapalają się światła i dostrzegam pięciu chłopaków, zaczynają śpiewać, szczerze to nie jestem fanką tego rodzaju muzyki i raczej nie zostanę. 

  Nagle zauważam, że przecież jednego z tych chłopaków spotkałam ostatnio w sklepie. Postanawiam nie mówić o tym Ash, chociaż wiem, że powinnam. On patrzy na mnie! Na mnie?!  Tak, cholera on patrzy centralnie na mnie! Niektóre fanki patrzą na mnie z pogardą, na szczęście Ashley tego nie zauważa, a ja tylko zaczerwieniona chowam się bardziej w głąb tłumu. On szuka mnie wzrokiem, widzę to. Koncert się kończy. Ja nie czekając na Ash uciekam, jak najdalej. Jest już ciemno, Ashley do mnie dzwoni, ale ja nie odbieram. Nie wiem gdzie jestem, upadam i uderzam głową o krawężnik.           

Mdleję...

   

  Czy ja umarłam? Jestem gdzieś na dnie, nie mogę nic powiedzieć, nie ma tutaj nic. Pustka.

Słyszę jak ktoś mówi: "Budzi się", słyszę lekkie łkanie. Próbuję otworzyć oczy, z trudem mi się to udaje. Ciężko oddycham. Nad sobą widzę Josha. 

Josh: Jenny! Jak dobrze, już myślałem, że Cię straciliśmy

J: Co?! Co się w ogóle stało? Gdzie ja jestem?

Josh: Już wszystko w porządku. Jesteś w szpitalu, potknęłaś się i upadłaś, miałaś wstrząs mózgu, znalazła Cię jakaś kobieta.

J: Gdzie mama?

Josh: W pracy.

J: Mogłam się domyślić... Kiedy to się stało?

Josh: Tydzień temu. Leżałaś w śpiączce. 

J: Kiedy będę mogła wyjść?

Josh: Jutro już powinni Cię wypisać. To ja chyba będę się już zbierał.

J: Poczekaj!! 

Josh: Tak Jenny?

J: Czy ty płakałeś? 

Josh: Ja? Oczywiście, że nie. 

J: Dziękuję. (oczywiście wiedziałam, że płakał, raczej trudno jest ukryć zapuchnięte oczy, tylko, że bardzo mnie to zdziwiło, może on jednak nie jest taki zły...)

Josh: Nie ma za co. To do jutra. 

J: Do jutra.

Sukienka Jenny: