Rozdział 6

                                       Rozdział 6

   Idąc do domu zastanawiałam się, czy iść na randkę z Harrym. Może w końcu powinnam powiedzieć o tym Ash? Ona na pewno kazałaby mi iść, a a ja nie jestem co do tego pewna. Wyciągam komórkę i wybieram numer Ashley. Odzywa się sekretarka, jak zwykle.
   Wchodzę do domu i kieruję się w stronę mojego pokoju. Panuje tam chaos, nie ma co się dziwić. Siadam na łóżku i biorę laptopa. Wchodzę na facebooka, nic nowego. 
   Jest godzina 14:46. Mama jest w pracy, a Josh... W sumie to nie wiem gdzie on jest. Nigdy nie zastanawiałam się gdzie wychodzi, kiedy mojej mamy nie ma. W każdym razie nie interesuje mnie to za bardzo. 
  Widzę, że Ashley jest dostępna i w tym momencie wyświetla się okienko z wiadomością od niej.
A: Hej ;* Jak tam? 
J: Hej :* W porządku.
A: Nie zgadniesz co się stało !
J: Też w to wątpię, więc co? 
A: Umówiłam się na randkę!!!!
J: Świetnie !! Kto jest tym szczęśliwym chłopakiem ?
A: Nie przesadzaj, znasz tego Mike z klasy na przeciwko naszej?
J: Kojarzę go.
A: On mnie zaprosił !
J: Wiesz... Ash on nie ma zbyt dobrej opinii.
A: Jenny przestań, skąd wiesz, że to prawda.
J: W sumie to nie wiem.
A: No więc właśnie. Poprzedzając twoje następne pytanie, jutro o 18:30 w "Pistacii"
J: (szczerze mówiąc nie miałam zamiaru o to pytać)  To dasz mi pojutrze znać jak było?
A: Jasne.
  
    I tak skończyła się nasza rozmowa. Chwilę później poczułam się bardzo zmęczona, więc wyłączyłam laptopa i poszłam spać.
    Obudziłam się następnego dnia rano. Spałam z jakieś 16 godzin. Dzisiaj wtorek. Znowu nie poszłam do szkoły, mama mnie chyba zabije. Wstaję i idę do łazienki, biorę szybki prysznic, wychodzę i suszę głowę, ubieram jeansowe rurki, kremowy sweter i moje ulubione czarne vansy. Biorę telefon i widzę cztery nieodebrane połączenia, wszystkie od mamy. Nie chce mi się oddzwaniać, więc wyłączam telefon, żeby nikt mi nie zawracał głowy. Siadam w salonie i włączam telewizor, oglądam wiadomości i nagle zapiera mi dech w piersiach. Harry Styles leży w szpitalu Świętej Marii tu w Bringhton. Teraz nie obchodzi mnie jak to się stało, po prostu wybiegam z domu i łapię taksówkę. Dojeżdżamy do szpitala, szybko płacę i biegnę wpadam do szpitala i od razu kieruję się na iddział, na którym leży ON.
   Zatrzymuje mnie pielęgniarka.
P: Przepraszamy panią, ale tu nie wolno wchodzić.
J: Ale ja muszę!!!
P: Przykro mi, ale nie może pani tam wejść, chyba, że jest pani kimś z rodziny.
J: I nagle przychodzi mi do głowy pomysł. Jestem Jego dziewczyną.
P: Wiesz ile dziewczyn mi dzisiaj tak powiedziało?!
 W sumie to zauważyłam te kilkaset dziewczyn stojących przed szpitalem.
J: Niech mi pani uwierzy ! Proszę.
P: Zapytam pana Stylesa, chodź ze mną.
  

  Idę za pielęgniarką, wchodzimy do sali, tak bardzo podobnej do tej, w której spędziłam ostatni tydzień. I widzę go. Widzę jak leży z nogą i ręką w gipsie, podłączony do kroplówki. Łzy napływają mi do oczu, sama nie wiem dlaczego.
  
P: Panie Styles.
H: Tak?... - mówi szeptem
P: Pokazuje na mnie. Ona twierdzi, że jest pańską dziewczyną. -mówi z poirytowaniem 
H: Jenny! -widzę jak się uśmiecha.
   Pielęgniarka odchodzi zawstydzona.
J: Harry co ci się stało?! 
H: To nic takiego, dlaczego przyjechałaś? 
J: Chyba się o Ciebie martwiłam...
H: To miłe. Jestem debilem przepraszam, że do Ciebie nie zadzwoniłem. Mam nadzieję, że nasza randka nadal jest aktywna? 
J: Nie jesteś debilem! Nic się nie stało. Oczywiście, że jest nadal aktywna. 
H: Cieszę się. - uśmiechnął się niegrzecznie.
J: Kiedy Cię wypiszą ?
H: Za dwa tygodnie - westchnął 
J: Nie przejmuj się będę Cię codzienne odwiedzać. Obiecuję.






  Mike:

Rozdział 5

                                                                   Rozdział 5

   Nastepnego dnia znów obudziłam się pod białą pierzyną, w małym, jasnym turkusowym pokoiku.
  

   Spoglądam na zegar wiszący po przeciwnej stronie na ścianie, jest godzina 10:43 o ile wiem ze  szpitala mają mnie wypisać o 11:00. Idę do łazienki. Na korytarzu, widzę jak ktoś płacze, słyszę krzyki małych niemowląt, ktoś odchodzi, ktoś przychodzi, niektórzy spoglądają na mnie, inni siedzą ze wzrokiem wlepionym w ścianę lub podłogę, niektórzy szepczą coś pod nosem, przechodzę przez cały korytarz i w końcu jestem. Myję zęby, twarz, robię lekki makijaż i idę z powrotem do mojego pokoju.   

  Ubieram się w jakieś stare dresy, do mojego pokoju wchodzi pielęgniarka i mówi, że mogę już iść.

   Wychodzę. Przed szpitalem widzę czarne porsche Josha (prezent urodzinowy od mamy), wsiadam do auta.

Josh: Jak się czujesz?

J: Dobrze.

Josh: Amy ( moja mama) czeka już na Ciebie.
J: W końcu raczyła pojawić się w domu... -mówię z poirytowaniem

Josh: Nie mów tak. Jenny... Wiesz, że twoja mama ciężko pracuje.
J: Może ty byś się wziął do pracy! 

 Znowu niezręczna cisza i w takiej ciszy dojeżdżamy na podjazd NASZEGO domu. Wchodzę do domu, gdzie czeka na mnie mama.
M: Jenny! podchodzi do mnie i przytula 
J: Mamo już dobrze, bo mnie udusisz - mówię śmiejąc się 
M: Tak bardzo się o Ciebie martwiłam 
 Widzę, że ma łzy w oczach. Nagle zaczynam czuć wyrzuty sumienia.
M: No, ale najważniejsze, że jesteś już cała i zdrowa.
J: Pójdę już do pokoju. Muszę trochę odpocząć.
M: Dobrze, odpoczynek Ci się przyda.

  Idę po schodach do mojego pokoju. Wyciągam książki od geometrii, powtarzam sobie dwa razy materiał i idę spać...
   Która godzina? Spoglądam na zegarek jest punktualnie 14:00. Strasznie burczy mi w brzuchu, więc schodzę na dół do kuchni. Mamy i Josha już nie ma, poszli na obiad. Postanawiam, że ja też gdzieś wyjdę, najlepiej sama. Przebieram się w czarne rurki, czarne vansy, kremowy, bawełniany sweter i biorę moją brązową torbę. Idę do pobliskiej restauracji o nazwie "  Marshall". W Bringhton jest na prawdę dużo knajp, do których w piątkowe wieczory można wyjść ze znajomymi. Mieszkam tu od piątego roku życia, przedtem mieszkałam w Polsce, a konkretniej w Warszawie, ale mama dostała tu dobrą ofertę pracy, więc byłyśmy zmuszone się przeprowadzić, a mój tata Andrzej został w Polsce.

  Wchodzę do restauracji, zajmuję miejsce przy najdalej oddalonym stoliku, chwilę później przychodzi, wysoka, chuda  kelnerka.
K: Co podać? 
J: Poproszę sałatkę z kurczakiem i sok pomarańczowy.
   
Kelnerka odchodzi, a ja zastanawiam się co będę dzisiaj robiła... Chyba zrobię sobie dzień wolny od wszystkiego. Po prostu pójdę spać. 
   Dziesięć minut później na moim stole pojawia się sałatka i sok. Nie zjadam wszystkiego i idę do domu. Po drodze jednak przysiadam na pobliskiej ławce w parku i zasypiam... 
    Budzę się. Nie wiem gdzie jestem (ostatnio jakoś często mi się to zdarza) leżę w jakimś dużym łóżku w białym pokoju z tylko jedną małą szafką nocną i plazmowym telewizorem, wiszącym po przeciwnej stronie.
J: Znowu jestem w szpitalu? - pytam sama siebie 
H: Nie... Nie jesteś w szpitalu- odpowiada chłopak. Ten sam chłopak, którego spotkałam wtedy w sklepie, czyli Harry Styles. Dziwne... Siedzi na brzegu łóżka, na którym leżę, a ja go prędzej nie zauważyłam.
J: Więc gdzie ja jestem?
H: W moim domu. W sumie to wynajętym na czas naszego pobytu tu w Bringhton.
J: Ale, ale jak ja się tu znalazłam ?
H: Spałaś na ławce w parku.
J: Nie mogłeś mnie po prostu obudzić?! My się w ogóle nie znamy!
H: Hej! Uspokój się. Próbowałem, ale tak mocno spałaś... A ja nie miałem serca Cię obudzić. Więc przyniosłem Cię tutaj. -odpowiada z szarującym uśmiechem
J: Gdzie są moje rzeczy?! 
H: W tej szafce. - pokazuje palcem na stojącą koło łóżka szafkę nocną.
J: Wyjdź, muszę się przebrać.
H: Już idziesz? Myślałem, że  może zjemy razem śniadanie.
J: Co?! Moi rodzice pewnie się martwią, gdzie ja do cholery jestem, a ty mówisz, że możemy razem zjeść śniadanie?!  Która w ogóle jest godzina? 
H: Zaraz 12:00 

   Harry wychodzi, a ja jak najszybciej się ubieram, schodzę na dół, ten dom jest wielki i piękny. Na szczęście na dole czeka Harry, więc chyba zaprowadzi mnie do drzwi.
J: To cześć. 
H: Czekaj!
J: Tak?
H: Jesteś Jenny tak? 
J: Tak 
H: Więc, Jenny. Nie chciałabyś się ze mną umówić?.
J: Zastanowię się.
H: Zadzwonię dzisiaj do Ciebie. Pamiętasz? Mam Twój numer. 

 J: Tak, pamiętam.

Rozdział 4

                                 Rozdział 4   

  I tak minął mi cały tydzień, aż do soboty. Miałyśmy się wybrać na koncert "one direction" , nie wiedziałam co ubrać, nigdy specjalnie nie przywiązywałam uwagi do ubrań, moim zdaniem są ważniejsze rzeczy, ale niektórzy tego nie rozumieją...
  Przeszukałam całą szafę i w końcu znalazłam.

  Sukienka, której szukałam chyba z dwa lata, to w niej poszłam na swoją pierwszą randkę, ale niestety ona okazała się klapą, z resztą nieważne, przynajmniej miałam już w co się ubrać.

  Koncert zaczyna się o 18:30, a jest godzina 17:02, więc mam jeszcze czas, aby się wykąpać.

Idę do łazienki napuszczam wody do wanny, i wchodzę. Odprężam się. Po trzydziestu minutach wychodzę, suszę włosy, myję zęby. Ubieram moją sukienkę i trampki (chyba nigdy nie założę szpilek) na to biały, rozpinany sweter i rozpuszczam włosy. Schodzę na dół, na stole w kuchni leży kartka z napisem : "Wrócimy późno, baw się dobrze". 

                                                              Mama i Josh.

Widzę jak po chodniku idzie Ashley, ubrana w krótkie pastelowe, różowe szorty i białą bokserkę, a na to biały sweter. Zdążyłam otworzyć jej drzwi zanim jeszcze zadzwoniła.

A: Gotowa? Ooo... nowa sukienka?

J: Nie, stara. Znalazłam ją dziś niespodziewanie.

A: Wyglądasz świetnie, powinnaś częściej się tak ubierać.

J: Nie przesadzaj. ty wyglądasz świetnie.

A: Obie wyglądamy dobrze! 

J: No właśnie.

A: Lepiej się pośpieszmy, bo za 15 minut zaczyna się koncert.

  

Wyszłyśmy z domu i skierowałyśmy się w stronę central parku. Już przecznicę przed było słychać krzyki i piski. Nie chciałabym być taką gwiazdą, chyba bym tego nie zniosła. Wchodzimy na podest i czekamy, aż w końcu ktoś wyjdzie. 5 minut później na scenie zapalają się światła i dostrzegam pięciu chłopaków, zaczynają śpiewać, szczerze to nie jestem fanką tego rodzaju muzyki i raczej nie zostanę. 

  Nagle zauważam, że przecież jednego z tych chłopaków spotkałam ostatnio w sklepie. Postanawiam nie mówić o tym Ash, chociaż wiem, że powinnam. On patrzy na mnie! Na mnie?!  Tak, cholera on patrzy centralnie na mnie! Niektóre fanki patrzą na mnie z pogardą, na szczęście Ashley tego nie zauważa, a ja tylko zaczerwieniona chowam się bardziej w głąb tłumu. On szuka mnie wzrokiem, widzę to. Koncert się kończy. Ja nie czekając na Ash uciekam, jak najdalej. Jest już ciemno, Ashley do mnie dzwoni, ale ja nie odbieram. Nie wiem gdzie jestem, upadam i uderzam głową o krawężnik.           

Mdleję...

   

  Czy ja umarłam? Jestem gdzieś na dnie, nie mogę nic powiedzieć, nie ma tutaj nic. Pustka.

Słyszę jak ktoś mówi: "Budzi się", słyszę lekkie łkanie. Próbuję otworzyć oczy, z trudem mi się to udaje. Ciężko oddycham. Nad sobą widzę Josha. 

Josh: Jenny! Jak dobrze, już myślałem, że Cię straciliśmy

J: Co?! Co się w ogóle stało? Gdzie ja jestem?

Josh: Już wszystko w porządku. Jesteś w szpitalu, potknęłaś się i upadłaś, miałaś wstrząs mózgu, znalazła Cię jakaś kobieta.

J: Gdzie mama?

Josh: W pracy.

J: Mogłam się domyślić... Kiedy to się stało?

Josh: Tydzień temu. Leżałaś w śpiączce. 

J: Kiedy będę mogła wyjść?

Josh: Jutro już powinni Cię wypisać. To ja chyba będę się już zbierał.

J: Poczekaj!! 

Josh: Tak Jenny?

J: Czy ty płakałeś? 

Josh: Ja? Oczywiście, że nie. 

J: Dziękuję. (oczywiście wiedziałam, że płakał, raczej trudno jest ukryć zapuchnięte oczy, tylko, że bardzo mnie to zdziwiło, może on jednak nie jest taki zły...)

Josh: Nie ma za co. To do jutra. 

J: Do jutra.

Sukienka Jenny: 

  

  

                                           

Rozdział 3

                                  Rozdział 3

  W sumie to cieszyłam się, że nie będzie mamy i Josha. Może zaproszę paru znajomych? Moje przemyślenia przerwał drugi telefon, tym razem była to Ash.

A: To jak, za pół godziny przed kafejką?

J: Jasne, czekaj na mnie.

A: Ok, to do zobaczenia.

J: Pa 

Kompletnie zapomniałam o spotkaniu z Ashley. Szybko otwieram szafę i zakładam sukienkę przed kolano i kurtkę z dżinsu. Biegnę na dół, wybiegam z domu i jak najszybszym krokiem pędzę w kierunku "Pisaci", dziesięć minut później jestem na miejscu, Ashley jak zwykle się spóźnia, chwilę potem widzę jak wychodzi zza zakrętu. Jest już koło mnie, witamy się i wchodzimy do kafejki.

 Siadamy przy naszym stoliku w lewym rogu, zamawiamy kawę i ciasto.

A: Jak tam?

J: Dobrze, a tam?

A: Strasznie się czuję, naprawdę przepraszam Cię za tę sytuację z imprezą, to się już więcej nie powtórzy, obiecuję.

J: Ash rozmawiałyśmy już o tym, nic się nie stało.

A: Wiem, ale jestem Twoją przyjaciółką i nie  powinnam była tego robić.

J: Naprawdę nic się nie stało.

A: Dzięki, zmieniając temat słyszałaś już o tym zespole One Direction?

J: Słyszałam jak mówili o nich w radiu, a tak to nie za bardzo, a dlaczego pytasz?

A: Bo właśnie oni przyjechali do nas do Brighton!

J: Może będziemy miały okazję ich zobaczyć.

A: W przyszłą sobotę grają koncert, więc może się wybierzemy?
J: Jeszcze się zastanowię, nie wiem czy mama mnie puści.
A: Musisz iść !
J: Dlaczego?
A: Bo mam już dwa bilety.

Rozdział 2

                                              Rozdział 2

Umówiłam się z Ash na 18:00 pod naszą ulubioną kafejką "Pistacia".  Jest godzina 14:26 a ja nadal leżę w łóżku... Dzisiaj sobota, więc dzień wolny od szkoły, w końcu, mam już jej dość. Jestem dobrą uczennicą, ale nie jestem nie wiadomo jaką prymuską. Hmmm... za to Ashley ledwo co zdała do 2 klasy.Wstaję, ubieram moje ulubione, powycierane dżinsowe rurki oraz bluzkę w paski z trzy czwartym rękawem. Schodzę na dół, mojej mamy nie ma, z resztą jak zwykle. Jest w pracy, czyli prawdopodobnie na jakimś zebraniu dotyczącym jej firmy. Josh jeszcze śpi, czuję, że on wykorzystuje moją mamę ze względu na jej dochody, w końcu on nie ma pracy i nawet nie zamierza jej szukać. 

Robię sobie śniadanie, to co zwykle, czyli płatki z mlekiem. Otwieram lodówkę, ale okazuje się,  że nie ma mleka, więc ubieram dżinsową kurtkę i wychodzę do sklepu tuż za rogiem. Jak zwykle mijam plac zabaw, na którym jako sześcioletnia dziewczynka się bawiłam. Od razu do głowy przychodzą mi wszystkie wspomnienia, te dobre i złe. Szczerze mówić znaczną część swojego życia spędziłam na odwyku, to wszystko przez moje nieszczęśliwe dzieciństwo. Zaraz po tym, gdy mój ojciec umarł (miałam wtedy 13 lat)  zaczęłam nadużywać narkotyków i innych używek. Kochałam mojego tatę jak nikogo innego, z resztą moja mama też, przez 3 lata lekarze próbowali wyleczyć jej depresję, miała myśli samobójcze. Myślałam, że to już koniec mojego idealnego życia, i to była prawda. Teraz moje życie jest nic nie warte nie licząc mojej przyjaźni z Ashley, to dzięki niej znów chce mi się żyć, dużo jej zawdzięczam. Patrzę na zegarek, jest godzina 15:04. Właśnie wchodzę do sklepu, biorę mleko i idę do kasy, gdy nagle potykam się i upadam tak to jest z moją koordynacją ruchową, ciągle się potykam. Jakiś chłopak pomaga mi wstać, spod Jego kaptura wystają brązowe loczki. Uśmiecham się i dziękuję mu. Jestem Harry- mówi. 
J: Hej, ja jestem Jenny, nie spotkaliśmy się wcześniej ? Skądś Cię kojarzę. 
H: Raczej nie. Myślę, że tak ładną dziewczynę bym zapamiętał.

Cała się rumienię, ale nadal wydaje mi się jakbym gdzieś go już widziała.
Więc uśmiecham się tylko i odchodzę, gdy jednak on chwyta mnie za rękę i pyta o numer telefonu, na początku się waham, ale gdy patrzy mi w oczy tymi swoimi pięknymi, zielonymi oczami, nie mogę się mu oprzeć i daję mu mój numer, on mówi, że na pewno zadzwoni, odwracam się i idę  stronę sprzedawcy, płacę za mleko i wychodzę ze sklepu, całą drogę powrotną myślę o tym chłopaku, wchodzę do domu, robię sobie płatki i idę do swojego pokoju. Wchodzę na facebooka i na stronie głównej widzę zdjęcie chłopaka polubione przez moją koleżankę ze szkoły, on wygląda identycznie jak ten ze sklepu, te same hipnotyzujące, zielone oczy, wchodzę na jego profil, lecz nawet nie zdążam zobaczyć jak ma na nazwisko dzwoni do mnie telefon: Mama 
J: Halo? 
M: Jenny?
J: Tak, po co dzwonisz?
M: Dzisiaj nie będzie mnie i Josha na noc w domu, poradzisz sobie?
J: Mamo nie jestem małym dzieckiem mam już 18 lat, jestem pełnoletnia. 
M: Dobrze, więc do zobaczenia w poniedziałek.
J: Pa mamo.

Rozdział 1

                                        Rozdział 1

                                          Jenny     

    Gdzie ja jestem ?

    Jak ja się tutaj znalazłam ?

    Która godzina ?

    

Właśnie te trzy pytania chodziły mi teraz po głowie. Tak się kończy imprezowanie z Ashley... 

Leżę w jakimś ciemnym pomieszczeniu, przyznam, że nie pachnie tu najlepiej, czuję jak coś dotyka mojej ręki, wzdrygam się, nagle drzwi otwiera jakiś chłopak może dwa, trzy lata starszy ode mnie. Chyba pyta jak mam na imię, ale ja nie odpowiadam. W każdym razie ja jestem Dan- mówi. 

Podnosi mnie delikatnie i niesie przez ciemny korytarz, docieramy do bardziej oświetlonej, dużej sali. 

D: Ehmm... ty nie mówisz? 

Milczę.

D: Rozumiem... Pewnie chcesz wiedzieć co ty tu robisz, więc...

Nagle odzyskuję mowę.

J: Przepraszam, jestem Jenny, przez chwilę po prostu odjęło mi mowę. Wybacz. Przypuszczam, że  chyba trochę przesadziłam i wylądowałam ymmm... w tym ciemnym pomieszczeniu? 

D: Dokładnie. 

J: Wiesz może, która jest godzina?

D: Wpół do pierwszej.

J: Cholera, moja mama już pewnie nie śpi. A tak w ogóle to co ty tu teraz robisz?

D: Sprzątam po imprezie, bo w pewnym sensie to ja ją organizowałem.

J: Pomóc Ci?

D: Nie, dzięki poradzę sobie.

J: To może ja już sobie pójdę. Mógłbyś mi pokazać gdzie jest wyjście?

D: Jasne.

Dwie minuty później stoimy już przed wejściem, Dan podaje mi rękę, a ja robię to samo.

W drodze powrotnej do domu myślę tylko o tym, na jak długo nie będę mogła wychodzić na imprezy oraz co zrobię Ash, gdy ją zobaczę. Przyjaźnię się z Ashley od trzeciej klasy, nie wiem co bym bez niej zrobiła, kocham ją jak siostrę, której nigdy nie miałam, a naprawdę bardzo chciałam.

Stoję przed drzwiami mojego domu, otwieram je i jak najciszej z nadzieją, że moja mama jednak jeszcze śpi zakradam się do mojego pokoju, gdy nagle słyszę właśnie głos tak dobrze mi znany: 

M: Jenny!!! Gdzie ty byłaś ?! Martwiłam się o Ciebie! 

Tak na pewno się o mnie martwiła... odkąd poznała tego całego Josha, stałam się dla niej kompletnie nieważna, dziwne, że w ogóle zauważyła, że mnie nie ma...

J: Spałam u Ashley... 

M: Dlaczego nie zadzwoniłaś, ani nie napisałaś ?!

 J: Telefon mi się rozładował. A w ogóle to co Cię to obchodzi gdzie jestem?!  Ostatnio i tak nie masz dla mnie w ogóle czasu.

M: O czy ty mówisz? Ja nie mam dla Ciebie w ogóle czasu?! 

J: Nieważne... i tak nie zrozumiesz. Teraz po prostu daj mi ten szlaban i pozwól iść do pokoju.

Mama po prostu wyszła, ostatnio jej nie poznaję.

Męczył mnie okropny kac. Wzięłam laptopa i położyłam się na łóżku weszłam na twittera, facebooka i włączyłam sobie moją ulubioną piosenkę "Mirage". Ashley była dostępna na fb więc musiałam do niej napisać. 

J: Ash'!!

A: Jenny ja naprawdę nie chciałam Cię zostawić, tylko jakoś tak wyszło, byłam tak pijana w ogóle nie byłam świadoma tego co robię. Przepraszam. 

J: OK. Wybaczam Ci, bo ze mną wcale nie było lepiej. Idziemy gdzieś dzisiaj ?

A: Nie dostałaś szlabanu?

J: Z moją mama dzieje się coś dziwnego, jak powiedziałam jej czy da mi w końcu szlaban (i w ten sposób spokój) ona nic nie powiedziała, poszła sobie.

A: Rzeczywiście dziwne, twoja matka zawsze była surowa i za każdym razem dawała Ci szlaban.

J: To wszystko przez Josha!! Odkąd moja matka jest z nim, nie poznaję jej...

A: Dobrze, że ja nie mam takich problemów.

J: Dobra skończmy już ten temat! To jak idziemy dzisiaj gdzieś do miasta?

   
Jenny







 Ashley



Hej ;D Jak wam się podoba pierwszy rozdział? ;p Wiem to jest beznadziejne ale się staram... Mam nadzieję, że drugi rozdziała będzie trochę lepszy już jutro pod wieczór powinien być ;D