Nastepnego dnia znów obudziłam się pod białą pierzyną, w małym, jasnym turkusowym pokoiku.
Spoglądam na zegar wiszący po przeciwnej stronie na ścianie, jest godzina 10:43 o ile wiem ze szpitala mają mnie wypisać o 11:00. Idę do łazienki. Na korytarzu, widzę jak ktoś płacze, słyszę krzyki małych niemowląt, ktoś odchodzi, ktoś przychodzi, niektórzy spoglądają na mnie, inni siedzą ze wzrokiem wlepionym w ścianę lub podłogę, niektórzy szepczą coś pod nosem, przechodzę przez cały korytarz i w końcu jestem. Myję zęby, twarz, robię lekki makijaż i idę z powrotem do mojego pokoju.
Ubieram się w jakieś stare dresy, do mojego pokoju wchodzi pielęgniarka i mówi, że mogę już iść.
Wychodzę. Przed szpitalem widzę czarne porsche Josha (prezent urodzinowy od mamy), wsiadam do auta.
Josh: Jak się czujesz?
J: Dobrze.
Josh: Amy ( moja mama) czeka już na Ciebie.
J: W końcu raczyła pojawić się w domu... -mówię z poirytowaniem
J: W końcu raczyła pojawić się w domu... -mówię z poirytowaniem
Josh: Nie mów tak. Jenny... Wiesz, że twoja mama ciężko pracuje.
J: Może ty byś się wziął do pracy!
Znowu niezręczna cisza i w takiej ciszy dojeżdżamy na podjazd NASZEGO domu. Wchodzę do domu, gdzie czeka na mnie mama.
M: Jenny! podchodzi do mnie i przytula
J: Mamo już dobrze, bo mnie udusisz - mówię śmiejąc się
M: Tak bardzo się o Ciebie martwiłam
Widzę, że ma łzy w oczach. Nagle zaczynam czuć wyrzuty sumienia.
M: No, ale najważniejsze, że jesteś już cała i zdrowa.
J: Pójdę już do pokoju. Muszę trochę odpocząć.
M: Dobrze, odpoczynek Ci się przyda.
Idę po schodach do mojego pokoju. Wyciągam książki od geometrii, powtarzam sobie dwa razy materiał i idę spać...
Która godzina? Spoglądam na zegarek jest punktualnie 14:00. Strasznie burczy mi w brzuchu, więc schodzę na dół do kuchni. Mamy i Josha już nie ma, poszli na obiad. Postanawiam, że ja też gdzieś wyjdę, najlepiej sama. Przebieram się w czarne rurki, czarne vansy, kremowy, bawełniany sweter i biorę moją brązową torbę. Idę do pobliskiej restauracji o nazwie " Marshall". W Bringhton jest na prawdę dużo knajp, do których w piątkowe wieczory można wyjść ze znajomymi. Mieszkam tu od piątego roku życia, przedtem mieszkałam w Polsce, a konkretniej w Warszawie, ale mama dostała tu dobrą ofertę pracy, więc byłyśmy zmuszone się przeprowadzić, a mój tata Andrzej został w Polsce.
Wchodzę do restauracji, zajmuję miejsce przy najdalej oddalonym stoliku, chwilę później przychodzi, wysoka, chuda kelnerka.
K: Co podać?
J: Poproszę sałatkę z kurczakiem i sok pomarańczowy.
Kelnerka odchodzi, a ja zastanawiam się co będę dzisiaj robiła... Chyba zrobię sobie dzień wolny od wszystkiego. Po prostu pójdę spać.
Dziesięć minut później na moim stole pojawia się sałatka i sok. Nie zjadam wszystkiego i idę do domu. Po drodze jednak przysiadam na pobliskiej ławce w parku i zasypiam...
Budzę się. Nie wiem gdzie jestem (ostatnio jakoś często mi się to zdarza) leżę w jakimś dużym łóżku w białym pokoju z tylko jedną małą szafką nocną i plazmowym telewizorem, wiszącym po przeciwnej stronie.
J: Znowu jestem w szpitalu? - pytam sama siebie
H: Nie... Nie jesteś w szpitalu- odpowiada chłopak. Ten sam chłopak, którego spotkałam wtedy w sklepie, czyli Harry Styles. Dziwne... Siedzi na brzegu łóżka, na którym leżę, a ja go prędzej nie zauważyłam.
J: Więc gdzie ja jestem?
H: W moim domu. W sumie to wynajętym na czas naszego pobytu tu w Bringhton.
J: Ale, ale jak ja się tu znalazłam ?
H: Spałaś na ławce w parku.
J: Nie mogłeś mnie po prostu obudzić?! My się w ogóle nie znamy!
H: Hej! Uspokój się. Próbowałem, ale tak mocno spałaś... A ja nie miałem serca Cię obudzić. Więc przyniosłem Cię tutaj. -odpowiada z szarującym uśmiechem
J: Gdzie są moje rzeczy?!
H: W tej szafce. - pokazuje palcem na stojącą koło łóżka szafkę nocną.
J: Wyjdź, muszę się przebrać.
H: Już idziesz? Myślałem, że może zjemy razem śniadanie.
J: Co?! Moi rodzice pewnie się martwią, gdzie ja do cholery jestem, a ty mówisz, że możemy razem zjeść śniadanie?! Która w ogóle jest godzina?
H: Zaraz 12:00
Harry wychodzi, a ja jak najszybciej się ubieram, schodzę na dół, ten dom jest wielki i piękny. Na szczęście na dole czeka Harry, więc chyba zaprowadzi mnie do drzwi.
J: To cześć.
H: Czekaj!
J: Tak?
H: Jesteś Jenny tak?
J: Tak
H: Więc, Jenny. Nie chciałabyś się ze mną umówić?.
J: Zastanowię się.
H: Zadzwonię dzisiaj do Ciebie. Pamiętasz? Mam Twój numer.
J: Może ty byś się wziął do pracy!
Znowu niezręczna cisza i w takiej ciszy dojeżdżamy na podjazd NASZEGO domu. Wchodzę do domu, gdzie czeka na mnie mama.
M: Jenny! podchodzi do mnie i przytula
J: Mamo już dobrze, bo mnie udusisz - mówię śmiejąc się
M: Tak bardzo się o Ciebie martwiłam
Widzę, że ma łzy w oczach. Nagle zaczynam czuć wyrzuty sumienia.
M: No, ale najważniejsze, że jesteś już cała i zdrowa.
J: Pójdę już do pokoju. Muszę trochę odpocząć.
M: Dobrze, odpoczynek Ci się przyda.
Idę po schodach do mojego pokoju. Wyciągam książki od geometrii, powtarzam sobie dwa razy materiał i idę spać...
Która godzina? Spoglądam na zegarek jest punktualnie 14:00. Strasznie burczy mi w brzuchu, więc schodzę na dół do kuchni. Mamy i Josha już nie ma, poszli na obiad. Postanawiam, że ja też gdzieś wyjdę, najlepiej sama. Przebieram się w czarne rurki, czarne vansy, kremowy, bawełniany sweter i biorę moją brązową torbę. Idę do pobliskiej restauracji o nazwie " Marshall". W Bringhton jest na prawdę dużo knajp, do których w piątkowe wieczory można wyjść ze znajomymi. Mieszkam tu od piątego roku życia, przedtem mieszkałam w Polsce, a konkretniej w Warszawie, ale mama dostała tu dobrą ofertę pracy, więc byłyśmy zmuszone się przeprowadzić, a mój tata Andrzej został w Polsce.
Wchodzę do restauracji, zajmuję miejsce przy najdalej oddalonym stoliku, chwilę później przychodzi, wysoka, chuda kelnerka.
K: Co podać?
J: Poproszę sałatkę z kurczakiem i sok pomarańczowy.
Kelnerka odchodzi, a ja zastanawiam się co będę dzisiaj robiła... Chyba zrobię sobie dzień wolny od wszystkiego. Po prostu pójdę spać.
Dziesięć minut później na moim stole pojawia się sałatka i sok. Nie zjadam wszystkiego i idę do domu. Po drodze jednak przysiadam na pobliskiej ławce w parku i zasypiam...
Budzę się. Nie wiem gdzie jestem (ostatnio jakoś często mi się to zdarza) leżę w jakimś dużym łóżku w białym pokoju z tylko jedną małą szafką nocną i plazmowym telewizorem, wiszącym po przeciwnej stronie.
J: Znowu jestem w szpitalu? - pytam sama siebie
H: Nie... Nie jesteś w szpitalu- odpowiada chłopak. Ten sam chłopak, którego spotkałam wtedy w sklepie, czyli Harry Styles. Dziwne... Siedzi na brzegu łóżka, na którym leżę, a ja go prędzej nie zauważyłam.
J: Więc gdzie ja jestem?
H: W moim domu. W sumie to wynajętym na czas naszego pobytu tu w Bringhton.
J: Ale, ale jak ja się tu znalazłam ?
H: Spałaś na ławce w parku.
J: Nie mogłeś mnie po prostu obudzić?! My się w ogóle nie znamy!
H: Hej! Uspokój się. Próbowałem, ale tak mocno spałaś... A ja nie miałem serca Cię obudzić. Więc przyniosłem Cię tutaj. -odpowiada z szarującym uśmiechem
J: Gdzie są moje rzeczy?!
H: W tej szafce. - pokazuje palcem na stojącą koło łóżka szafkę nocną.
J: Wyjdź, muszę się przebrać.
H: Już idziesz? Myślałem, że może zjemy razem śniadanie.
J: Co?! Moi rodzice pewnie się martwią, gdzie ja do cholery jestem, a ty mówisz, że możemy razem zjeść śniadanie?! Która w ogóle jest godzina?
H: Zaraz 12:00
Harry wychodzi, a ja jak najszybciej się ubieram, schodzę na dół, ten dom jest wielki i piękny. Na szczęście na dole czeka Harry, więc chyba zaprowadzi mnie do drzwi.
J: To cześć.
H: Czekaj!
J: Tak?
H: Jesteś Jenny tak?
J: Tak
H: Więc, Jenny. Nie chciałabyś się ze mną umówić?.
J: Zastanowię się.
H: Zadzwonię dzisiaj do Ciebie. Pamiętasz? Mam Twój numer.
J: Tak, pamiętam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz