Rozdział 2

                                              Rozdział 2

Umówiłam się z Ash na 18:00 pod naszą ulubioną kafejką "Pistacia".  Jest godzina 14:26 a ja nadal leżę w łóżku... Dzisiaj sobota, więc dzień wolny od szkoły, w końcu, mam już jej dość. Jestem dobrą uczennicą, ale nie jestem nie wiadomo jaką prymuską. Hmmm... za to Ashley ledwo co zdała do 2 klasy.Wstaję, ubieram moje ulubione, powycierane dżinsowe rurki oraz bluzkę w paski z trzy czwartym rękawem. Schodzę na dół, mojej mamy nie ma, z resztą jak zwykle. Jest w pracy, czyli prawdopodobnie na jakimś zebraniu dotyczącym jej firmy. Josh jeszcze śpi, czuję, że on wykorzystuje moją mamę ze względu na jej dochody, w końcu on nie ma pracy i nawet nie zamierza jej szukać. 

Robię sobie śniadanie, to co zwykle, czyli płatki z mlekiem. Otwieram lodówkę, ale okazuje się,  że nie ma mleka, więc ubieram dżinsową kurtkę i wychodzę do sklepu tuż za rogiem. Jak zwykle mijam plac zabaw, na którym jako sześcioletnia dziewczynka się bawiłam. Od razu do głowy przychodzą mi wszystkie wspomnienia, te dobre i złe. Szczerze mówić znaczną część swojego życia spędziłam na odwyku, to wszystko przez moje nieszczęśliwe dzieciństwo. Zaraz po tym, gdy mój ojciec umarł (miałam wtedy 13 lat)  zaczęłam nadużywać narkotyków i innych używek. Kochałam mojego tatę jak nikogo innego, z resztą moja mama też, przez 3 lata lekarze próbowali wyleczyć jej depresję, miała myśli samobójcze. Myślałam, że to już koniec mojego idealnego życia, i to była prawda. Teraz moje życie jest nic nie warte nie licząc mojej przyjaźni z Ashley, to dzięki niej znów chce mi się żyć, dużo jej zawdzięczam. Patrzę na zegarek, jest godzina 15:04. Właśnie wchodzę do sklepu, biorę mleko i idę do kasy, gdy nagle potykam się i upadam tak to jest z moją koordynacją ruchową, ciągle się potykam. Jakiś chłopak pomaga mi wstać, spod Jego kaptura wystają brązowe loczki. Uśmiecham się i dziękuję mu. Jestem Harry- mówi. 
J: Hej, ja jestem Jenny, nie spotkaliśmy się wcześniej ? Skądś Cię kojarzę. 
H: Raczej nie. Myślę, że tak ładną dziewczynę bym zapamiętał.

Cała się rumienię, ale nadal wydaje mi się jakbym gdzieś go już widziała.
Więc uśmiecham się tylko i odchodzę, gdy jednak on chwyta mnie za rękę i pyta o numer telefonu, na początku się waham, ale gdy patrzy mi w oczy tymi swoimi pięknymi, zielonymi oczami, nie mogę się mu oprzeć i daję mu mój numer, on mówi, że na pewno zadzwoni, odwracam się i idę  stronę sprzedawcy, płacę za mleko i wychodzę ze sklepu, całą drogę powrotną myślę o tym chłopaku, wchodzę do domu, robię sobie płatki i idę do swojego pokoju. Wchodzę na facebooka i na stronie głównej widzę zdjęcie chłopaka polubione przez moją koleżankę ze szkoły, on wygląda identycznie jak ten ze sklepu, te same hipnotyzujące, zielone oczy, wchodzę na jego profil, lecz nawet nie zdążam zobaczyć jak ma na nazwisko dzwoni do mnie telefon: Mama 
J: Halo? 
M: Jenny?
J: Tak, po co dzwonisz?
M: Dzisiaj nie będzie mnie i Josha na noc w domu, poradzisz sobie?
J: Mamo nie jestem małym dzieckiem mam już 18 lat, jestem pełnoletnia. 
M: Dobrze, więc do zobaczenia w poniedziałek.
J: Pa mamo.